Sportloketwestbrabant
‘De rolstoeltraining heeft mijn zelfstandigheid en zelfvertrouwen enorm vergroot.’

Niets staat Dimphie in de weg

Dimphie Weterings heeft een aandoening aan haar been waardoor ze moeilijk loopt. Ze heeft zo weinig gevoel in haar linkerbeen dat ze voor lange afstanden afhankelijk is van een rolstoel. De artsen die haar onderzocht hebben staan voor een raadsel. Ze lijkt distrofie te hebben, maar toch heeft ze niet alle bijbehorende kenmerken. Ondanks alles heeft Dimphie een positieve instelling en sinds de rolstoeltrainingen van Sportloket West-Brabant is ze zo zelfverzekerd dat ze er meer op uit durft te gaan.

Wat hebben de rolstoeltrainingen jou opgeleverd?

“De eerste rolstoeltraining was een enorme eyeopener. Ik leerde de beginselen, drempels over gaan, valtechniek en we maakten kennis met verschillende rolstoelsporten zoals basketbal en badminton. Verder had ik in die tijd nog geen eigen rolstoel. Door de tips in de trainingen wist ik goed waar ik op moest letten bij de aankoop van mijn eigen rolstoel. De tweede training was een stuk pittiger. Toen zijn we ook de stad in gegaan en hebben we bijvoorbeeld geleerd een roltrap op te gegaan, een trap af te gaan door gebruik te maken van de leuning, grotere drempels te nemen. Tijdens de laatste bijeenkomst hebben we zelfs een klimparcours afgelegd. Natuurlijk kan het wel eens zijn dat ik hulp moet vragen aan mensen, hiervoor heb ik technieken geleerd die anderen kunnen gebruiken als ze me ergens bij helpen. Zo weet ik dus precies waar ze het beste de rolstoel kunnen vasthouden zodat het weinig kracht kost. Dat kan ik nu vertellen als dat nodig is. Ik ben enorm blij dat ik ook deze training heb gedaan, want het heeft mijn zelfvertrouwen en zelfstandigheid vergroot. Als ik het training niet gedaan had, dan was ik niet zo ver gekomen als ik nu ben. Eigenlijk zou iedereen die in een rolstoel komt standaard een training als deze moeten volgen.”

Was het prettig om de training in een groep te volgen?

“Zeker. Het was een groep van zo’n 7 à 8 mensen en het is prettig om ervaringen uit te wisselen. Het ging heel gemoedelijk. Ik vond het mooi om te zien dat iedereen ook van aanpakken hield en er echt voor ging. Via Facebook houden we contact met elkaar en misschien organiseren we nog een keer een gezamenlijk uitje.”

Hoe merk je in de praktijk dat je zelfstandigheid is vergroot?

“Mijn man traint Mechelse herders en doet regelmatig mee aan wedstrijden. Als hij er niet is, red ik me ook goed. Ook ben ik met hem meegegaan naar een wedstrijd in Duitsland en dan ga ik met de andere dames de stad in. Ik stond op het punt om zelf een roltrap op te gaan, maar daar schrokken de dames van. Ze gingen liever een lift voor me zoeken en dat is ze ook gelukt. Iemand van de groep daar zei me ook dat hij me zo makkelijk in de omgang vond, omdat ik gewoon mee doe met alles. ‘Je kan zoveel en bent altijd vrolijk’, zei hij.”

Zijn er toch nog dingen die je mist, die je vroeger wel kon doen en nu niet meer?

“Ja, ik kan niet meer een stuk gaan fietsen of een stuk wandelen met de hondjes. Ook kan ik mijn man niet meer helpen op ons melkveebedrijf. Hij moet nu veel meer zelf doen en komt tijd te kort. Ik zou me wel druk kunnen maken over de dingen die ik niet kan, maar daar schiet ik toch niets mee op.”

Je sport nu ook, toch?

“Klopt. Ik handbike. Dat doe ik bij WV Breda op zaterdag. Ik woon in Lage Zwaluwe, maar ik kan zelf nog autorijden, want we hebben een automaat waarbij ik alleen mijn rechtervoet hoef te gebruiken. Dus ik kan er zelfstandig naartoe.”